Ergens eind 2002, (kan ook 2003 geweest zijn, numbers what are they?) de gemiddelde winkel- genaamd V(e)ldstraat.
Niet dat White Musk zomaar onslaan werd, doch op vriendelijksgewijze bedankt voor bewezen diensten (hoho) in a het-is-tijd-voor-kelke-sjoos-de-noevoo-way.
De Lijf Winkel leek terecht de ideale locatie om tot overspel over te gaan. Wat begon als een onschuldig maandelijks vervolgens wekelijks bezoekje ontsproot rad in bezeten dagelijks gefrequenteer. Er stond toen op testen, in tegenstelling tot op mijn budget, nog geen limiet toch? (Mogelijks wel sinds het voorval met de inhoudsloze tester in kwestie.)
Maandenlang hield ik vol. Hoe bezeten can a person get? Andere mensen als het ware dwingend, om zelf niet aan het begeer te moeten toegeven. Tot ene verlossende willekeurige winterdag (laten we zeggen 23 December ). Ik herinner mij nog dat ik niet meer weet of we toen een kerstboom in huis gehaald hadden, alsook het kleur van mijn haar en de hoeveelheid kaarsjes op de taart die er niet was. Logischer wijs weet ik dus ook nog exact welke geschenkjes (al dan niet vanonder die kerstboom) naar mij lagen te schitteren.
En welk niet. Concept is concept (helemaal akkoord mee) maar sommige ketens vertikken het hun imago ook maar iets ondergeschikter te maken om het verrassingsgehalte in de feestelijkste periode van het jaar een milli-eenheid op te krikken. Daarnaast rekeninghoudend met mijn in- het-roos-gefluoresceerd-verlanglijstje had ik vanzelfsprekend al na 12 pogingen de inhoud correct geraden. Vervolgens werd ik volledig onaangekondigd (naast miljoenen andere jarigen die dag) mede-eigenaar van het exotisch geurtje op basis van het Ipomoea Alba parfum in combinatie met enkele toetsen lindebloesem, komkommer, fresia, jasmijn en lelie en dat alles in het allereerste originele Spirits of Moonflower-flaconnetje.
Waarheden verspreidden zich mede met de geur en al gauw werd ik gebombardeerd tot zijnde moonfloweraddict. Geschenkideeën waren erg voor de handliggend en ook de naamassociatie bleef niet uit.
Ergens midden zomer 2005 leek het mis te lopen toen een erg snode Oceanus -breeze zichzelf op de voorgrond probeerde te plaatsen en de historie zichzelf dreigde te herhalen. Gelukkig bleef de ontrouw slechts sporadisch van aard en kort van duur want toen kwam een willekeurig wasproductenmerk met een geheel nieuwe, onnodig te vermelden formule op de markt. Door het hunkergevoel naar die eerste liefde, kan ik me nauwelijks beheersen om niet naar de eerste beste Lijmvenster te rennen (rijden voldoet ook) en als het ware mijn eerste eigen wasmachine in gang te steken.