Niets te kolen.
Had ik onze 3 generaties-lange-familietraditie gevolgd, dan had ik hier thuis (Wel dan zou ik waarschijnlijk ook niet echt meer hier wonen denkek. Maar als ik dan hier zou zeggen, zou dat wel thuis zijn. Dus steling klopt nog steeds. Dacht ik) een allerschattigst 1.5 jarig dochtertje rondlopen. Of een 1.5jarige al in staat is om te lopen is hier van minder belang. Het snoezige daarentegen... Ik zei toch traditie é.
Mijn punt is dus, ik, het (voorlopig nog) enige kleindochterke aan mama’s kant, heb die opvolging volledig in de war gestuurd. Naast het feit dat daar nu wie?zijdank niets meer aan bij te sturen valt, wil ik wel vermelden dat ik van het principe ben dat als je in iets mislukt, je het maar beter goed kan doen. Voor komende ? jaar geen achterachterkleindochtertje dus, sorry.
Maar toch.
Misschien (altijd) is het wel ne vuilen truc van die babytoebehorenproducenten die er toch ma in slagen om steeds nieuwe vertederende weetikwatjes in de rekken van die overdreven-naar-baby-geurende magazijnen te exposeren. (Hiermee probeerde ik mijn allereerste kennismaking met de geboortelijst te omschrijven) Maar je zou dus bijna echt wensen dat je zelf zo’n hummeldinkske had om in vertroetelende pakjes te omhullen en in zo’n beeldig hemelwiegje neer te leggen om daarna zelf uren met die bevallige speeltjes in de weer te zijn.
Ik kan bijna nie wachten…