Enkele vlagen van verwaarlozing gepaard met meerdere van ziekte later, herkent zelfs men eigen blog me niet meer! Of misschien lag het wel aan de school- of feestdrukte (as far as die beiden druk geweest zijn :s)
Leuk.
Ik kan me van jaren ver geen eindejaar meer herinneren waar ik mezelf in (vanzelfsprekend) aangepaste kledij waarlijk gezond aan het familiediner kon vertonen, om dan vervolgens optie a: met een age+30 familiefuif het nieuwe jaar voetjesschuifelend met de al-lang-vergeten-ex-familieleden in te zetten met liedjes als “Everybody’s Humping Around” en “Open Sesame” (that might have some referentie wat betreft jaren inderdaad, maar ik vrees dat ik er bij verdere opzoeking mogelijks alleen maar mellower van zou worden.
Punt.
Nee, zet komma: optie b: in verder gevorderde familiescènesituaties (of was het nu omgekeerd) de avond gezelschapspelend door te brengen en de lettertjes van het rad van fortuin om te draaien met op de achtergrond het gejank van de verliezende deelnemers slash vervelende kleuterneefjes.
Of, optie c: ontsnappen aan dat alles om je met een bundeltje autobusgewijs naar de o zo aanlokkelijke uitgaanswereld (zijnde de dubieuste straten van onze OV hoofdstad) te begeven om de overgang te vieren in eerdergenoemd transportmiddel omdat buschauffeurtje besliste een tussenstop te maken om bij mamalief een warme chocomelk te nuttigen.
Hé, ook heel leuk!
Maar de marginale fuiftoestanden in aangrenzende gemeente wens ik für immer zu vergessen.
Het punt is: ik word oud. Nee, dat was niet mijn punt aanvankelijk, maar al schrijvend kwam het er toch uit.
Het punt is: alles is toch veranderd?
Of nee, dat was het ook niet.
Heb het altijd al moeilijk gehad met beslissingen nemen (dat is niet veranderd)
Aan waarover ik het aanvankelijk wou hebben (zie titel) zijn blijkbaar al meerdere andere blogs gewijd.
Redelijk pointless dus, vandaar.

Labels: gebeurtenissen