Ongelooflijk toch hoe gebeurtenissen vervagen eens je ze niet meer met ‘eergisteren’ kan oproepen. Of hoe je geheugen ze zonder enig schuffle commando in willekeurig onchronologische volgorde dreigt te rangschikken.
Hierin waarschijnlijk de essentie van het dagboek, dat of die, nagenoeg zijn doel mist natuurlijk wanneer de toevertrouwder ontrouw blijkt te zijn. Of omgekeerd. Of in mijn virtueel geval beiden.
Een tijd vliegt voorbij en wat rest zijn enkel momentopnames die bij voorkeur meestal ’s nachts voorbijflitsen en dan, de een al wat meer dan de ander, even snel weer vergeten worden. Omdat ze niet meer waard zijn waarschijnlijk. Of misschien zijn ze het juist wel waard maar is het risico net te groot dat je verkiest te vergeten eer te verliezen.